این را یک دو سال پیش در یک شبکه ی اجتماعی گذاشته بودم. دیروز پی چیزی می گشتم که رسیدم بهش. انگار که پیغامی از گذشته. از خودم به خودم. لبخندم آمد. به همین سادگی و شاید حتی مسخرگی.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر