مثلِ وقتی که عطرِ کیکِ شکلاتی که می پیچد توی خانه، خوشم.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
اکتبر
(23)
- سیصد و پنجاه و سه
- سیصد و پنجاه و دو
- سیصد و پنجاه و یک
- سیصد و پنجاه
- سیصد و چهل و نه
- سیصد و چهل و هشت
- سیصد و چهل و هفت
- سیصد و چهل و شش
- سیصد و چهل و پنج
- سیصد و چهل و چهار
- سیصد و چهل و سه
- سیصد و چهل و دو
- سیصد و چهل و یک
- سیصد و چهل
- سیصد و سی و نه
- سیصد و سی و هشت
- سیصد و سی و هفت
- سیصد و سی و شش
- سیصد و سی و پنج
- سیصد و سی و چهار
- سیصد و سی و سه
- سیصد و سی و دو
- سیصد و سی و یک
-
▼
اکتبر
(23)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر