سیصد و سی و یک

با هر کششِ ماهیچه، با هر قطره ی عرق که بر تنم می لغزید، با هر قدمی که یکی از جعبه ها را آن خراب-شده دور می کردم، احساس می کردم که یک دوره ای واقعا تمام شد در زندگی ام. هی این جمله می آمد توی ذهنم. تکرار می شد و خستگی را پس می زد:

To move to a new place-that's the greatest excitement. For a while you believe you carrying nothing with you-all is canceled from before, or cauterized, and you begin again and nothing will go wrong this time.

~ The Stone Angel - Margaret Laurence

تمامِ تنم کوفته است. اما فردا که بروم و کلید ها را پس بدهم، و روزِ بعدش و روزهای بعدتر، این خستگی و کوفتگی محو می شود. مثلِ کابوسی که تمام شد.