گاهی آدم نگران است از برخوردهای احتمالی. پیش داوری که شاخ و دم ندارد. همین خیال های منفی. هر چه قدر گفت این فکرها دور بریز افاقه نکرد. آگاهی بر بیهودگیِ یک فکر برای رهایی لازم است، اما کافی نیست. گذشت به خوشی. زمان است که می گذرد و خیال های شایدها و مباداها را محو می کند در آنچه هست و شد.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر