با همه ی بد خلقی، دیدنِ این خلقم را باز کرد. بیلچه ی من کجاست پس؟ بروم. این همه جا هست برای رفتن...
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
آوریل
(23)
- چهارصد و هفتاد و پنج
- چهارصد و هفتاد و چهار
- چهارصد و هفتاد و سه
- چهارصد و هفتاد و دو
- چهارصد و هفتاد و یک
- چهارصد و هفتاد
- چهارصد و شصت و نه
- چهارصد و شصت و هشت
- چهارصد و شصت و هفت
- چهارصد و شصت و شش
- چهارصد و شصت و پنج
- چهارصد و شصت و چهار
- چهارصد و شصت و سه
- چهارصد و شصت و دو
- چهارصد و شصت و یک
- چهارصد و شصت
- چهارصد و پنجاه و نه
- چهارصد و پنجاه و هشت
- چهارصد و پنجاه و هفت
- چهارصد و پنجاه و شش
- چهارصد و پنجاه و پنج
- چهارصد و پنجاه و چهار
- چهارصد و پنجاه و سه
-
▼
آوریل
(23)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر