هفتصد و یازده

زندگی آشفته بازارِ خنده داری است. یک چند می بردت به اوج. بعد زمین می زندت. بعد درست موقعی که فکر می کنی که خب از این بدتر نمی شود، که آماده ای از جات بلند شوی و گرد و خاک را از سر و تنت بتکانی، یک پیانو هم از بالا می آید می خورد توی ملاجت. به مسخرگیِ کارتون های بی رنگ و روی دورانِ کودکی اصلا. حالا این وسط دردش به کنار، دلم برای پیانوی شکسته بیشتر به درد آمده انگار. مدام هم به فیلمی فکر می کنم که نباید. خنده داری اش هم این است که ندیده ام این فیلم را. درخشش ابدیِ یک ذهنِ پاک.

کلا زندگی خنده دار است. به طرزِ رقت انگیزی خنده دار است.