سیصد و هشتاد و هفت

اجرای گروه کر عالی بود این بار. استاد/رفیقِ تازه نشسته بود ردیفِ اول. با آن لبخندِ همیشگی اش که آدم را وسوسه می کند که همراهش لبخند بزند. میانه ی آهنگی که قرار بود ترسناک و هول انگیز باشد، تلاشی دو چندان برای پس زدنِ وسوسه اش لازم بود.