به کجای این شبِ تیره بیاویزم قبای ژنده ی خود را؟
مادرِ طبیعت همین حوالی است و احوالاتِ من آشوب. فردا میان ترمی است که باید بایستم و مراقبت کنم و سوال هایی برای جواب دادن. بی حال و حوصله ام. همین.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
دسامبر
(19)
- سیصد و نود و سه
- سیصد و نود و دو
- سیصد و نود و یک
- سیصد و نود
- سیصد و هشتاد و نه
- سیصد و هشتاد و هشت
- سیصد و هشتاد و هفت
- سیصد و هشتاد و شش
- سیصد و هشتاد و پنج
- سیصد و هشتاد و چهار
- سیصد و هشتاد و سه
- سیصد و هشتاد و دو
- سیصد و هشتاد و یک
- سیصد و هشتاد
- سیصد و هفتاد و نه
- سیصد و هفتاد و هشت
- سیصد و هفتاد و هفت
- سیصد و هفتاد و شش
- سیصد و هفتاد و پنج
-
▼
دسامبر
(19)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر