حالا هی بیا و بگو که چرک کف دست است. که ارزش ندارد. این ها همه اش حرف است برای بیخانمانی که گوشه ی تونل مترو گرم ترین مامن است برایش.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
فوریهٔ
(20)
- چهارصد و سی و نه
- چهارصد و سی و هشت
- چهارصد و سی و هفت
- چهارصد و سی و شش
- چهارصد و سی و پنج
- چهارصد و سی و چهار
- چهارصد و سی و سه
- چهارصد و سی و دو
- چهارصد و سی و یک
- چهارصد و سی
- چهارصد و بیست و نه
- چهارصد و بیست و هشت
- چهارصد و بیست و هفت
- چهارصد و بیست و شش
- چهارصد و بیست و پنج
- چهارصد و بیست و چهار
- چهارصد و بیست و سه
- چهارصد و بیست و دو
- چهارصد و بیست و یک
- چهارصد و بیست
-
▼
فوریهٔ
(20)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر