آدم باید یکی بزند درِ گوشِ خودش گاهی. که بس کند خیال بافی را. که آنچه هنوز نیست، نیست. و در نیستی چیزی نیست. نه دلهره، نه نگرانی، اندوه. که باید تلاش کند برای شدنی بر وفقِ مراد. ساختنی از جنس آفرینش جهان. از هیچ. از نیستی.
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
نوامبر
(21)
- ششصد و چهل و سه
- ششصد و چهل و دو
- ششصد و چهل و یک
- ششصد و چهل
- ششصد و سی و نه
- ششصد و سی و هشت
- ششصد و سی و هفت
- ششصد و سی و شش
- ششصد و سی و پنج
- ششصد و سی و چهار
- ششصد و سی و سه
- ششصد و سی و دو
- ششصد و سی و یک
- ششصد و سی
- ششصد و بیست و نه
- ششصد و بیست و هشت
- ششصد و بیست و هفت
- ششصد و بیست و شش
- ششصد و بیست و پنج
- ششصد و بیست و چهار
- ششصد و بیست و سه
-
▼
نوامبر
(21)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر