آدم گاهی انگار از سرِ بی تفاوتی که در می زند جوابِ بهتری می گیرد. هر چه باداباد به سر زدم و به فشارِ یک دکمه جیی اپلای کردم و جوابی شنیدم که انتظاری نداشتم بر شنیدنش. باید دید به کجا می رسد. شوق مثلِ آتشی که بگیرد به گوشه ی کاغذ، به دلم نشسته. خواب آلوده ام.
پس نوشت. آدم گاهی باید چند قدم به عقب برود برای اینکه بپرد. بی پروایی و دل به دریا زدن همیشه جسارت نیست. گاهی هم فقط حماقت است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر