فردا روز که بایستم صمّ بکم، نفرینِ زمان گریبانم را خواهد گرفت. این بی حوصلگی ها. این تنبلی ها.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2014
(117)
-
▼
مهٔ
(21)
- هفتصد و شصت و چهار
- هفتصد و شصت و سه
- هفتصد و شصت و دو
- هفتصد و شصت و یک
- هفتصد و شصت
- هفتصد و پنجاه و نه
- هفتصد و پنجاه و هشت
- هفتصد و پنجاه و هفت
- هفتصد و پنجاه و شش
- هفتصد و پنجاه و پنج
- هفتصد و پنجاه و چهار
- هفتصد و پنجاه و سه
- هفتصد و پنجاه و دو
- هفتصد و پنجاه و یک
- هفتصد و پنجاه
- هفتصد و چهل و نه
- هفتصد و چهل و هشت
- هفتصد و چهل و هفت
- هفتصد و چهل و شش
- هفتصد و چهل و پنج
- هفتصد و چهل و چهار
-
▼
مهٔ
(21)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر