هفتصد و چهل و هفت

دست هاش را گذاشت روی شانه هام و زل زد توی چشم هام. چه طور شد که این همه وقت توی یک شهر بودیم و به صرافتِ شناختنِ هم نیفتادیم؟ حالا یک قاره پهن شده بینمان و من تازه فهمیده ام که چه رفیقِ خوبی را از کف داده بودم. برگشته شهرِ ما چند روزی. دیدمش. خوشم شد از دیدنش. و چیزی در دلم فرو ریخت. دلهره ی زمان از دست رفته. عمرِ بر باد رفته. زمانی که هنوز هم از دست می دهم. فرصت هایی که در غار نشینی هایم می سوزند. فرصتِ دیدار، فرصتِ رفاقت.