کِی به انداختنِ سنگِ پیاپی در آب
ماه را می شود از حافظه ی آب گرفت؟
***
دارم با خودم کنار می آیم. با معمولی بودن. با احساساتِ معمولی ام. شاید قرار بر همین است که من نویسنده ی معمولی ترین لحظه های آرام باشم. همین.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر