سیصد و پنجاه و پنج

زندگی به روالِ معمول بر می گردد. حال و هوای سیزده به دری را دارم که ناگاه به شروع می کنم به ورق زدن و زیر و رو کردنِ مشق های ناتمامِ عید. مشقی هم در کار نیست ها. اما این بعد از ظهرِ یک شنبه ای که زودتر از معمول به کامِ تاریکی فرو رفته از برکتِ ساعتهای بالاخره جابه جا شده، فقط آهنگ برنامه ی هفتگیِ سیاسیِ هفتگیِ جمعه عصرهای شبکه ی یک را کم دارد که دلهره را تمام و کمال بریزد به دلم. یادم نیست درست. گمانم یک چیزی بود شبیهِ این. یا شاید این. آهنگسازش که همین بود. در جست و جوی آن موسیقیِ پرخاطره اما گذرم افتاد به این یکی. این هم پر از خاطره است برایم. خاطره های آرام. خوشی های خدشه ناپذیر.