خسته و مردد که بروی تمرینِ گروهِ آواز. آماده ای که نروی. می روی اما. ترانه ها خوش خوشانت می کنند بعد از امتحانی طولانی که ساعتی قبل از سر گذرانده ای.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
نوامبر
(21)
- سیصد و هفتاد و چهار
- سیصد و هفتاد و سه
- سیصد و هفتاد و دو
- سیصد و هفتاد و یک
- سیصد و هفتاد
- سیصد و شصت و نه
- سیصد و شصت و هشت
- سیصد و شصت و هفت
- سیصد و شصت و شش
- سیصد و شصت و پنج
- سیصد و شصت و چهار
- سیصد و شصت و سه
- سیصد و شصت و دو
- سیصد و شصت و یک
- سیصد و شصت
- سیصد و پنجاه و نه
- سیصد و پنجاه و هشت
- سیصد و پنجاه و هفت
- سیصد و پنجاه و شش
- سیصد و پنجاه و پنج
- سیصد و پنجاه و چهار
-
▼
نوامبر
(21)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر