سردرد وقتی توی چشم ها خانه می کند مجالی نمی ماند برای نوشتن. این طور شب ها دلتنگِ قلم و کاغذ می شوم. ملایم ترند بر چشم. مهربان تر.
سانتیاگو هنوز بر آب است و من پر از دلهره ام.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر