خوشحال بودم خیلی. بابتِ برگزیده بودن. آن هم جایی که نه کسی ام. نه ادعایی دارم. و البته می دانم که ادعایی ندارم کم ادعایی نیست. ولی به هر حال. جا خوردم از اولین بودم. یعنی آدم از اولین بودنِ خودش در اسطوره ی آفرینش همین قدرها شگفت زده شده بود آیا؟ خب آدم شاید آن موقع که آفریده شد آن قدرها هم آدم نبود. آدم بدون میوه ی ممنوعه مگر آدم می شود؟ آدم بود که میوه ی ممنوعه را انتخاب کرد یا میوه ی ممنوعه بود که از میانِ آن همه آفریدگان آدم را برگزید؟ ای عجب. امشب مستِ برگزیدگی ام. مستِ مست. از ظهر این طورم.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر