آدم است دیگر. یک وقت هایی هم نابود می شود به یک تلنگر. به یک اشاره. یک حرفی می زنی و فرو می ریزد. آستانه ی تحمل است دیگر. از دل نازکی و پوست نازکی هم نیست گاهی. به جای آن آدم اگر زندگی می کردی شاید می دیدی که آن قدر بار بر شانه اش هست که همین پرِ کاهِ آخرین زمین گیرش می کند، که پوستش را می شکافد انگار که نیزه باشد. می رود می نشیند به حساس ترین نقطه. از بس که زیرِ انبوهیِ زندگی گرفتار است. آدم است دیگر. یک هو می بینی در یک گپ و گفتِ یک ساعته چند بار اشکش در می آید و باز ادامه می دهد و خودش را از تک و تا نمی اندازد. آدم است. موجودی غریب و دوست داشتنی.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر