ششصد و یازده

دلم می گیرد. وقتی می بینم که آدم ها با چه شوقی از پیوستن به ارتش حرف می زنند اینجا. دلم می گیرد از شوق شان، از خیال شان که به ارتش و به جنگ کمکی می رسد به کسی. در جنگ آدم ها می میرند. تو بگو بهایی برای خوشبختیِ بقیه من اما خیالم می رود می خوابد زیر خاک کنارِ رویاهای فراموش شده.