یک وقت هایی هم باید در را باز کرد. گذاشت که باد بیاید تو و غبارِ و خاکسترِ تمام شده ها را ببرد بیرون. باید مثلِ وین، خاکسترهای خاطره را داد به باد. تا هم باد آرام بگیرد و هم دل.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر