هنوز مستم از گپ و گفت باهاش. همین طور ساده و صمیمی شروع می شود. آن هم درست موقعی که حسابی آشوبم و خیال می کنم که از کفم رفته. حرف می زنیم و اینترنتِ مزخرفِ من بیچاره ام می کند. مجبور می شویم خداحافظی کنیم و جایی دیگر و نوشتاری ادامه بدهیم. خوب است. باهاش حرف زدن خیلی خوب است. یک جورِ خوبی نزدیک است و ملموس. از آشفتگی ها و تردیدها می گویم. از کلافگی ها و به در و دیوار زدن ها. از خواندن های بی نظمی که حالا بودنش نظمشان داده. به شوق می آیم که بنویسم. حس می کنم پر از قصه ام امشب. پر از حرف برای گفتن.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر