این قدر خسته ام که نگو. از سفر برگشتم دیشب. هنوز خسته ام ولی. پیرمرد و دریا خوانیِ امروز صبح هم افاقه نکرد. امشب بدجوری سانتیاگو ام. یک جورِ دست خالی ای ام انگار. در تقلا با نیمه دیگرم که توی آب است و دارد می کشدم به میانه ی دریا تا آخرش کدام از پا در بیاید. سانتیاگو لجوج است. شکست در مرامش نیست.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر