سرم درد می کند. گودو هم که ما را به انتظار گرفته. امشب مجالِ خواندن نیست با این حال.
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2014
(117)
-
▼
ژانویهٔ
(27)
- ششصد و هشتاد و چهار
- ششصد و هشتاد و سه
- ششصد و هشتاد و دو
- ششصد و هشتاد و یک
- ششصد و هشتاد
- ششصد و هفتاد و نه
- ششصد و هفتاد و هشت
- ششصد و هفتاد و هفت
- ششصد و هفتاد و شش
- ششصد و هفتاد و پنج
- ششصد و هفتاد و چهار
- ششصد و هفتاد و سه
- ششصد و هفتاد و دو
- ششصد و هفتاد و یک
- ششصد و هفتاد
- ششصد و شصت و نه
- ششصد و شصت و هشت
- ششصد و شصت و هفت
- ششصد و شصت و شش
- ششصد و شصت و پنج
- ششصد و شصت و چهار
- ششصد و شصت و سه
- ششصد و شصت و دو
- ششصد و شصت و یک
- ششصد و شصت
- ششصد و پنجاه و نه
- ششصد و پنجاه و هشت
-
▼
ژانویهٔ
(27)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر