دانه ی آووکادو بعد از دو هفته توی آب بودن بالاخره ترک خورده و من هیجان زده ام. هی می روم نگاهش می کنم ببینم از توی ترک هاش ریشه ای یا جوانه ای سر زده یا نه. در کاشتنِ دانه هیجانِ غریبی هست. چشم انتظاری.
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2014
(117)
-
▼
آوریل
(24)
- هفتصد و چهل و سه
- هفتصد و چهل و دو
- هفتصد و چهل و یک
- هفتصد و چهل
- هفتصد و سی و نه
- هفتصد و سی و هشت
- هفتصد و سی و هفت
- هفتصد و سی و شش
- هفتصد و سی و پنج
- هفتصد و سی و چهار
- هفتصد و سی و سه
- هفتصد و سی و دو
- هفتصد و سی و یک
- هفتصد و سی
- هفتصد و بیست و نه
- هفتصد و بیست و هشت
- هفتصد و بیست و هفت
- هفتصد و بیست و شش
- هفتصد و بیست و پنج
- هفتصد و بیست و چهار
- هفتصد و بیست و سه
- هفتصد و بیست و دو
- هفتصد و بیست و یک
- هفتصد و بیست
-
▼
آوریل
(24)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر