یک نفر باید راویِ قصه ی فاصله ها باشد و کج فهمی ها. روایت گرِ زخم های بی مهابا و خشم های بی کلام. نشسته بودم و نگاهش می کردم و فکر می کردم یک نفر باید بنشیند و این فاصله های ناگزیر را، این دلتنگی های به عرضِ یک اتاق را روایت کند.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر