دیر آمدم خانه. تنها بودیم در دانشگاه تا آن ساعت. من و استادکم. بعد از نیمه شب و فکرهای تب دار و ایده های خوابناکِ ناب. خوشم بود که هستیم. که گپ می زنیم.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
ژوئیهٔ
(22)
- پانصد و پنجاه و دو
- پانصد و پنجاه و یک
- پانصد و پنجاه
- پانصد و چهل و نه
- پانصد و چهل و هشت
- پانصد و چهل و هفت
- پانصد و چهل و شش
- پانصد و چهل و پنج
- پانصد و چهل و چهار
- پانصد و چهل و سه
- پانصد و چهل و دو
- پانصد و چهل و یک
- پانصد و چهل
- پانصد و سی و نه
- پانصد و سی و هشت
- پانصد و سی و هفت
- پانصد و سی و شش
- پانصد و سی و پنج
- پانصد و سی و چهار
- پانصد و سی و سه
- پانصد و سی و دو
- پانصد و سی و یک
-
▼
ژوئیهٔ
(22)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر