شانسِ تازه کار و این ها همه اش کشک است. اولین کوفته های عمرم به غایت بی شکل و نا خوشمزه شدند. لعنت. خستگی اش به تنم ماند.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
اوت
(28)
- پانصد و هشتاد
- پانصد و هفتاد و نه
- پانصد و هفتاد و هشت
- پانصد و هفتاد و هفت
- پانصد و هفتاد و شش
- پانصد و هفتاد و پنج
- پانصد و هفتاد و چهار
- پانصد و هفتاد و سه
- پانصد و هفتاد و دو
- پانصد و هفتاد و یک
- پانصد و هفتاد
- پانصد و شصت و نه
- پانصد و شصت و هشت
- پانصد و شصت و هفت
- پانصد و شصت و شش
- پانصد و شصت و پنج
- پانصد و شصت و چهار
- پانصد و شصت و سه
- پانصد و شصت و دو
- پانصد و شصت و یک
- پانصد و شصت
- پانصد و پنجاه و نه
- پانصد و پنجاه و هشت
- پانصد و پنجاه و هفت
- پانصد و پنجاه و شش
- پانصد و پنجاه و پنج
- پانصد و پنجاه و چهار
- پانصد و پنجاه و سه
-
▼
اوت
(28)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر