دلهره ی کارهای ناتمام و خوابی که در میانه ی کار و پیش از نوشتن برم چیره شد.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
سپتامبر
(22)
- ششصد و دو
- ششصد و یک
- ششصد
- پانصد و نود و نه
- پانصد و نود و هشت
- پانصد و نود و هفت
- پانصد و نود و شش
- پانصد و نود و پنج
- پانصد و نود و چهار
- پانصد و نود و سه
- پانصد و نود و دو
- پانصد و نود و یک
- پانصد و نود
- پانصد و هشتاد و نه
- پانصد و هشتاد و هشت
- پانصد و هشتاد و هفت
- پانصد و هشتاد و شش
- پانصد و هشتاد و پنج
- پانصد و هشتاد و چهار
- پانصد و هشتاد و سه
- پانصد و هشتاد و دو
- پانصد و هشتاد و یک
-
▼
سپتامبر
(22)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر