چهارصد و نود و هشت

یک اسمِ سرخپوستی هم ندارم که فقط خودم باشم و بهش بنازم. دونده با گوزنی، خیره به دوردستی، راویِ قصه های آب و بادی، چیزی. می دانی، یک عبارتِ شعر گونی که یک دنیا قصه توش باشد. خیال انگیز باشد. که وجودِ آدم معناش داده باشد. اسمم یک جایی منتظرم است تا بروم پیداش کنم. پیداش می کنم.