۱۳۹۲ خرداد ۱۰, جمعه

پانصد و سه

همه ی دغدغه های این روزها یک طرف، غافلگیر کردنش یک طرف. گمانم آدم ها از یک سنی به بعد دیگر تولد برای شان معمولی می شود که نهایت انتظارشان می شود یک پیام کوتاهِ چمد کلمه. وقتی از در خانه وارد شدیم و دیدمان، آن چهره و آن خوشحالیِ نامنتظرش کافی بود که تا چند وقتی از خودم حسابی راضی باشم.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر