سرما را صبر کردم بهار بیاید و نایاب شود تا با تفاخر بخورمش. بروم دراز بکشم که این آب دماغِ لعنتی به هیچ صراطی مستقیم نیست الا به گرانش و الان است که بریزد.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
مهٔ
(28)
- پانصد و سه
- پانصد و دو
- پانصد و یک
- پانصد
- چهارصد و نود و نه
- چهارصد و نود و هشت
- چهارصد و نود و هفت
- چهارصد و نود و شش
- چهارصد و نود و پنج
- چهارصد و نود و چهار
- چهارصد و نود و سه
- چهارصد و نود و دو
- چهارصد و نود و یک
- چهارصد و نود
- چهارصد و هشتاد و نه
- چهارصد و هشتاد و هشت
- چهارصد و هشتاد و هفت
- چهارصد و هشتاد و شش
- چهارصد و هشتاد و پنج
- چهارصد و هشتاد و چهار
- چهارصد و هشتاد و سه
- چهارصد و هشتاد و دو
- چهارصد و هشتاد و یک
- چهارصد و هشتاد
- چهارصد و هفتاد و نه
- چهارصد و هفتاد و هشت
- چهارصد و هفتاد و هفت
- چهارصد و هفتاد و شش
-
▼
مهٔ
(28)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر