خستگیِ تن. آن قدر که نوشتن هم باری است بر تن. خواب ارجح است بر غرولند.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
ژوئیهٔ
(23)
- دویست و شصت و نه
- دویست و شصت و هشت
- دویست و شصت و هفت
- دویست و شصت و شش
- دویست و شصت و پنج
- دویست و شصت و چهار
- دویست و شصت و سه
- دویست و شصت و دو
- دویست و شصت و یک
- دویست و شصت
- دویست و پنجاه و نه
- دویست و پنجاه و هشت
- دویست و پنجاه و هفت
- دویست و پنجاه و شش
- دویست و پنجاه و پنج
- دویست و پنجاه و چهار
- دویست و پنجاه و سه
- دویست و پنجاه و دو
- دویست و پنجاه و یک
- دویست و پنجاه
- دویست و چهل و نه
- دویست و چهل و هشت
- دویست و چهل و هفت
-
▼
ژوئیهٔ
(23)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر