می خواند یک جورِ عجیبی پر از غم و امید توأم. دو سال پس از این کجا خواهیم بود؟
تو بگیر اصلا یک هفته. کجا خواهم بود؟
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
سپتامبر
(30)
- سیصد و سی
- سیصد و بیست و نه
- سیصد و بیست و هشت
- سیصد و بیست و هفت
- سیصد و بیست و شش
- سیصد و بیست و پنج
- سیصد و بیست و چهار
- سیصد و بیست و سه
- سیصد و بیست و دو
- سیصد و بیست و یک
- سیصد و بیست
- سیصد و نوزده
- سیصد و هیجده
- سیصد و هفده
- سیصد و شانزده
- سیصد و پانزده
- سیصد و چهارده
- سیصد و سیزده
- سیصد و دوازده
- سیصد و یازده
- سیصد و ده
- سیصد و نه
- سیصد و هشت
- سیصد و هفت
- سیصد و شش
- سیصد و پنج
- سیصد و چهار
- سیصد و سه
- سیصد و دو
- سیصد و یک
-
▼
سپتامبر
(30)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر