چهارصد و هفت

من همین آدمِ بی جنبه ای هستم که از دیدنِ ده-دوازده تا علامتِ مثبت بغلِ نوشته ی قبلی ام ذوق زده شده ام. سرم درد می کند. کارهام هم حالِ خرِ تا شکم در گِل فرو رفته را برایم تداعی می کند. این است که مذبوحانه می گردم و این هم به هر حال چیزی است. بهانه است برای خوشی.