سیصد و نود و هشت

از صبح که حرف زدیم، که این آهنگ را به یادش آوردم، هی مانده توی ذهنم. الان هم بیشتر. یک هفته دیگر اینجا خواهد بود رفیقکم بعد از این همه وقت. دو سال و اندی. و من چه بی طاقت شده ام. کاش الان اینجا بود. می رفتیم روی پشت بام می نشستیم کنار هم. سرم را می گذاشتم روی شانه اش و تا خود صبح گپ می زدیم.