چهارصد و نوزده

خنده ام نمی آيد خب. کاری هم ازم بر نمی آید. همه هم بیایند بگویند که این فیلم کمدی است و عالی است. من خنده ام جایی پشت حیرتم از این حجم بلاهتی که به اسم خرد ریخته اند توی این فیلم گیر کرده. حیرت و یک جور ناآرامی ای که انبوهی دروغ های به اسم زرنگی بهش دامن زده. یک جور فشاری که هنوز مانده بر دلم. شاید من بیمارم و سخت می گیرم و بلد نیستم به این شوخی ها بخندم. یک دنیا هم بیایند بگویند بهم کسالت آور و عصاقورت داده. گمان نکنم انگیزه ای شود که خنده بیاید بر این شوخی ها.