تمرکز می کنم بر نحوه ی تنفسم که آب دماغم سرازیر نشود، می زند به چشمم. نمی دانم این حجم اشک و آب دماغ از کجا می آید. زل زدن به صفحه ی نمایش گلویم را خارش می اندازد. به همین مسخرگی. بروم بخوابم بلکه زودتر خلاص شوم.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
ژانویهٔ
(26)
- چهارصد و نوزده
- چهارصد و هیجده
- چهارصد و هفده
- چهارصد و شانزده
- چهارصد و پانزده
- چهارصد و چهارده
- چهارصد و سیزده
- چهارصد و دوازده
- چهارصد و یازده
- چهارصد و ده
- چهارصد و نه
- چهارصد و هشت
- چهارصد و هفت
- چهارصد و شش
- چهارصد و پنج
- چهارصد و چهار
- چهارصد و سه
- چهارصد و دو
- چهارصد و یک
- چهارصد
- سیصد و نود و نه
- سیصد و نود و هشت
- سیصد و نود و هفت
- سیصد و نود و شش
- سیصد و نود و پنج
- سیصد و نود و چهار
-
▼
ژانویهٔ
(26)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر