صد و چهارده/پانزده

دیشب تا صبح پیش رفیقکِ این روزها بودم. از برکتِ مترویی که کار نمی کرد. گرم صحبت بودیم. حسابِ زمان از دستم در رفت. دیروقت بود. دیدم رفیقِ و هم خانه ی عزیز پیغام داده که مترو کار نمی کند. باید تاکسی بگیری بیایی خانه. نگاهش نگرانی را از وجناتم خواند و وقتی گفتم که باید تاکسی بگیرم گفت خب شب بمان پیشِ من. کنارش بودن آرامم می کند. آرام آرام دارم می فهمم که موهبتِ نایابی است این آرامش. نباید ساده انگاشت اش. شب تا قبل از خواب حرف زدیم. از هر دری. از عکاسی، از نظامِ سیاسیِ اینجا و کارکردِ مستقلِّ سه قوه، از فیلم و سریال، از تنهایی و حریمِ شخصی. صبح بیدار شدم. با حالی خوش. با باورِ اینکه از پسِ همه ی کارهای عقب افتاده ام بر خواهم آمد. صبحانه می خوردم که دوستِ عزیزِ دیگری پیغام داد که کِی حرف بزنیم. یادم افتاد که دیشب پشتِ تلفن صداش گرفته بود و بهش گفته بودم که صبح با هم صحبت می کنیم. دلم نگران شد. چند وقتی هست که وقتی با هم حرف می زنیم چنان پر از تلخی است که بعدش من باید چند ساعتی بنشینم تا تلخی و تیرگی را پس بزنم. سه ساعت حرف زدیم. دلشوره ی کارهای عقب افتاده و تلخیِ گپ و گفت مان، مرا چندین بار برد تا مرزِ زاری. تمام که شد من هم انگار خالی شده بودم. دیگر اثری از شور و انرژیِ صبح نمانده بود. مثل نیمه مرده ای تمام بعد از ظهرم را گذراندم. دستِ آخر گفتم که خب الان دیگر آن سرِ دنیا روز شروع شده. می توانم زنگ بزنم و کمی حرف بزنیم. زنگ زدم. چنان پر از نگرانی بود، من نشستم به دلداری دادن اش. سعی کردم کمی بارم را پیشش رمین بگذارم، اما اینقدر آشفته حال بود که نمی شنید. کلی حرف زدیم. طاقتم داشت تمام می شد .قتی که خداحافظی کردیم. یک ساعت به تمرینِ گروه کر مانده بود. هوا، بر خلافِ دیروز، خیلی سرد بود. برف می بارید و من لباسهام همان لباس های دیروزم تود که روزی گرم و درخشان و آفتابی بود. از درون و بیرون سرما نیش می زد. رفتم نشستم گوشه ی کافه. قهوه ی تلخ و شهرهای نامرئیِ آقای کالوینو. گذاشتم نوازشم کند. تمرینِ گروهِ کر آخرین مرحله ی درمان بود. برامس و مندلسون. زندگی هنوز پر است از چیزهای خوب. حتی اگر الان که شب از نیمه گذشته من هنوز کارهام را شروع نکرده باشم، امید هست. انگار که فالکور -اژدهای بخت در داستانِ بی پایان- نشسته باشد گوشه ی دلم. پر از امید و خوشبختی.