سرم از خستگی گیج می رود. بازمانده ی امروزم یک یک یاد آوریِ شخصی است. خطاب به خودِ چند وقتِ دیگرم. یک نشان بر این تاریخ. بر این روز. می خواهم یادم بماند لذتِ نشستن و گپ زدنِ بعد از یک روزِ طولانی.
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
فوریهٔ
(29)
- صد و سی و پنج
- صد و سی و چهار
- صد و سی و سه
- صد و سی و دو
- صد و سی و یک
- صد و سی
- صد و بیست و نه
- صد و بیست و هشت
- صد و بیست و هفت
- صد و بیست و شش
- صد و بیست و پنج
- صد و بیست و چهار
- صد و بیست و سه
- صد و بیست و دو
- صد و بیست و یک
- صد و بیست
- صد و نوزده
- صد و هیجده
- صد و هفده
- صد و شانزده
- صد و چهارده/پانزده
- limited access to internet with no Farsi keyboard...
- صد و سیزده
- صد و دوازده
- صد و یازده
- صد و ده
- صد و نه
- صد و هشت
- صد و هفت
-
▼
فوریهٔ
(29)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر