زندگی است دیگر. بالا و پایین دارد. یک وقت هایی هم آدم که این همه از بچگی هامان اجتماعی بودنش را به رخ مان کشیده اند، دلش پر می کشد برای خلوت و عزلت. برای اینکه برود یک جایی که کسی منتظرش نباشد. که کسی نشناسدش حتی. بنشیند با خودش معاشرت کند.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر