این را نشستم نگاه کردم باز. روز به روز و سال به سال آدم هی می رود بالاتر و هی خاطره هاش غرق می شوند پسِ ذهنش. بعد الان که من مثلا با این ربع قرن تجربه اینجام و این همه خاطره موج می خورد توی ذهنم، نیم قرن و یک قرن که برسم چی می شود؟ نمی دانم فراموشی برای فراموش کننده دردناک تر است یا برای فراموش شونده. گمانم هر کدام بار خودشان را به دوش باید بکشند. تنهایی اش است که آدم را زمین می زند گمانم.
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2013
(265)
-
▼
ژوئن
(27)
- پانصد و سی
- پانصد و بیست و نه
- پانصد و بیست و هشت
- پانصد و بیست و هفت
- پانصد و بیست و شش
- پانصد و بیست و پنج
- پانصد و بیست و چهار
- پانصد و بیست و سه
- پانصد و بیست و دو
- پانصد و بیست و یک
- پانصد و بیست
- پانصد و نوزده
- پانصد و هیجده
- پانصد و هفده
- پانصد و شانزده
- پانصد و پانزده
- پانصد و چهارده
- پانصد و سیزده
- پانصد و دوازده
- پانصد و یازده
- پانصد و ده
- پانصد و نه
- پانصد و هشت
- پانصد و هفت
- پانصد و شش
- پانصد و پنج
- پانصد و چهار
-
▼
ژوئن
(27)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر