شور و شوقم کم شده. بی حالم. دراز کشیده ام روی تخت توی تاریکی. صدای کولر و کلید های کیبورد در سکوت تکرار می شود. گمانم باید یک چند روزی بروم مرخصی. تا سه شنبه.
مزرعه آیش لازم دارد.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
ژوئن
(26)
- دویست و چهل و شش
- دویست و چهل و پنج
- دویست و چهل و چهار
- دویست و چهل و سه
- دویست و چهل و دو
- دویست و چهل و یک
- دویست و چهل
- دویست و سی و نه
- دویست و سی و هشت
- دویست و سی و هفت
- دویست و سی و شش
- دویست و سی و پنج
- دویست و سی و چهار
- دویست و سی و سه
- دویست و سی و دو
- دویست و سی و یک
- دویست و سی
- دویست و بیست و نه
- دویست و بیست و هشت
- دویست و بیست و هفت
- دویست و بیست و شش
- دویست و بیست و پنج
- دویست و بیست و چهار
- دویست و بیست و سه
- دویست و بیست و دو
- دویست و بیست و یک
-
▼
ژوئن
(26)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر