زلزله می آید یک گوشه ی دنیا. یک عده می میرند. یک عده با هم دعوا می کنند و مردمی می مانند زیرِ آوار. مملکتِ من. به همین سادگی. تلاش می خواهد حفظِ امید به این خطه.
این ورِ دنیا. می نشینیم. با هم حرف می زنیم. راجع به آن ورِ دنیا. راجع به این ور که ماییم. راجع به خودمان. راجع به زخم های کوچکی که بر هم زده ایم این روزها. حرف زدن خیلی خوب است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر