تدارکاتچیِ درون را، بعد از این همه وقت، فراخواندم. نشستیم توی پارک. ده دوازده نفری. ساندویچ و نوشابه و یک عالمه شوخی و خنده.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
skip to main |
skip to sidebar
روز که تمام نمی شود با غروب آفتاب. حتی با نیمه شب. لحظه هایی هستند که انگار کن فریادی در کوهستان، روز هم که تمام شود، موقعی که چشمانت را می بندی که بخوابی پژواک شان در سکوت شب طنین انداز می شود: بازمانده های روز
دنبال كننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2012
(318)
-
▼
اوت
(31)
- سیصد
- دویست و نود و نه
- دویست و نود و هشت
- دویست و نود و هفت
- دویست و نود و شش
- دویست و نود و پنج
- دویست و نود و چهار
- دویست و نود و سه
- دویست و نود و دو
- دویست و نود و یک
- دویست و نود
- دویست و هشتاد و نه
- دویست و هشتاد و هشت
- دویست و هشتاد و هفت
- دویست و هشتاد و شش
- دویست و هشتاد و پنج
- دویست و هشتاد و چهار
- دویست و هشتاد و سه
- دویست و هشتاد و دو
- دویست و هشتاد و یک
- دویست و هشتاد
- دویست و هفتاد و نه
- دویست و هفتاد و هشت
- دویست و هفتاد و هفت
- دویست و هفتاد و شش
- دویست و هفتاد و پنج
- دویست و هفتاد و چهار
- دویست و هفتاد و سه
- دویست و هفتاد و دو
- دویست و هفتاد و یک
- دویست و هفتاد
-
▼
اوت
(31)
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
با پشتیبانی Blogger.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر