دویست و نود و شش

ملغمه ی آشوبناکی دارد می شود این بازی. ادعای مالکیت می کند بر چیزی که نیمی از هزینه ی مالی و زمانی و ذهنی اش را من داده ام و نیمِ دیگرش را رفیقی دیگر. برای من بازی بوده تمامش. با این حال دوست ندارم بگذارم کسی بی زحمت حاصلِ دسترنجِ من را بیاید تصاحب کند، بی حتی یک تشکرِ خشک و خالی. برایم راحت تر است که دور ریخته باشم تمامش را، تا خیالِ مفت بهره کشی کردنش از من. قشنگی اش آنجاست که این ها را در لوای رفاقت می خواهد انجام بدهد. بُخل اگر این است، من بخیلم و عارم نمی آید از بخیل بودن.