امروز توت فرنگی های وحشی دیدم بالاخره. تنهایی بیداد می کرد. ترسیدم از غرور و خودبرتربینیِ منتهی به تنهایی. ترسیدم. از حسرت و عمرِ برباد رفته. افکارم پراکنده است. شاید بعدا مرتب تر بشود و بنویسم. عجالتاً همین که توت فرنگی های وحشی محشر بود. بی زمان و نزدیک.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر