دلم هوای کافه ی محبوب را کرده و بعد از ظهرهای عزلت در میانه ی ازدحام. ذهنِ باز و مطالعه و داستان پردازی های فراغت. خسته ام. خستگی کارهای نکرده دارد از پا می اندازدم.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر