تصمیم گرفته بودیم کنشین ببینیم با هم. من و هم خانه ی عزیز. دو سه دقیقه نگذشته بود که ناگهان سیلِ خواب آمد. یک جور خوابِ آرامِ کودکی، خسته از یک روز بازی در پارک.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر