رابطه برای من همیشه دونفره بوده. جمع رفیقان انگار چیزی کم دارد. یا شاید اضافه. در جمعِ بیشتر از دونفر می شود گفت و خندید، می شود حرف های مثلا عمیق و فلسفی زد. اما ناگفته ها تلنبار می شوند تهِ دلم. انگار که بعضی حرف ها را نمی شود همزمان به چند نفر گفت. انگار که بودن را نمی شود همزمان با چند نفر به اشتراک گذاشت.
درباره من
- فریده
- می نویسم. تو بگیر ردی از حال که می خواهم بماند، در موم مثل نیاکان مصری ام. یا روی سنگی به تقلید از مادرِ طبیعت. می نویسم. گاهی به امیدِ خوانده شدن، ولی اغلب برای اینکه خودم بتوانم از توی افکارم بیایم بیرون و بایستم و از دورترک نگاهشان کنم. می نویسم. هر روز. می نویسم. نوشتن، همین و تمام
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر